Lezerscolumn: Verbonden

Shamarad is de mama van onze pleegdochter Eileen. Een lieve mama, met een verstandelijke beperking. Ze heeft verdriet omdat haar driejarige dochter niet bij haar kan wonen. En ze schaamt zich ervoor. Haar oosterse cultuur rekent het haar aan dat ze niet voor haar meisje zorgen kan. Het is haar eigen schuld...

Als Shamarad bij mij is om haar kind te bezoeken, is ze alleen maar blij. Blij om haar kind te zien. Blij omdat we samen kunnen praten over het kind van wie we allebei zoveel houden. We voelen ons verbonden door de band met dit kind. We lachen om haar ondeugd. Maar als Eileen haar grenzen opzoekt, moet ik ingrijpen. Spannend. Kan Shamarad mijn actie 'meemaken'? Begrijpt ze wat ik doe? Shamarad is bang dat Eileen gaat huilen als ze streng wordt. En een huilend meisje... daar kan ze niet tegen.

Shamarad snapt niet alles meteen. Maar één ding is haar duidelijk. Eileen heeft haar plekje gevonden in ons gezin. Eileen heeft ouders die van haar houden en broers die voor haar door het vuur gaan.

Ik heb een verlangen. Al vanaf de dag dat ik Shamarad en haar dochter Eileen voor het eerst ontmoette. We ontmoetten hen in de opvang waar ze woonden. Daar kreeg Shamarad 24 uur begeleiding bij de zorg voor haar kind. Het was niet genoeg. Mijn verlangen is dat Shamarad erbij hoort. Bij ons gezin. Op afstand verbonden. Ik hou van haar. Ze is de moeder van mijn kind.

Als Shamarad komt en gaat houden we elkaar even vast. En toch is er die rem bij mij. Een rem om lief te hebben, een rem om haar mijn hart te geven. Ik ben pleegouder. En pleegouders horen professioneel te zijn. Je bent pleegouder van het kind... niet van hun ouders. Ik weet dat het waar is. Ik doe er wat mee. Maar wat vind ik het moeilijk. Ik ben ook een mama. Soms voel ik haar pijn. Vaak deel ik in haar blijdschap.

We zijn verbonden op afstand, verbonden door ons kind.

Deel dit bericht ook via:

Geplaatst door Esther van Lunteren op dinsdag 07 februari 2012 om 10:49