Lezerscolumn: Hartekind

Pleegkind 'Waar kom ik vandaan?' vraagt Rens als hij net vier jaar geworden is. 'Uit mama's buik natuurlijk...', zegt Wout, zijn oudere broer, 'dat weet je toch wel?' Rens is beledigd. 'Dat kun je niet weten', zegt hij, 'je was toen veel te klein'.

Daar heeft hij een punt. Wout heeft even geen weerwoord. Voor deze ene keer niet. 'Papa en mama hebben het toch verteld', zegt Wout dan even later. We hebben een gesprekje. Over de zwangerschap van Wout en Rens. Over het groeien in de buik van mama. Over hoe gewenst ze waren. En hoe veel we van ze hielden vanaf de dag dat we wisten van hun bestaan. Wonder van nieuw leven...

Twee jaar later zitten we opnieuw aan tafel. Jayden, onze pleegzoon van vier, wil graag iets vertellen. 'De juf heeft een baby en vandaag kwam de baby op school. Juf heeft geen dikke buik meer. Ze deed de baby in bad. Bij ons in de klas. Het was leuk.'

Dan vraagt Jayden, na een korte pauze: 'Ben ik in uw buik gegroeid?' Het is even stil. Ik heb tijd nodig om een antwoord te formuleren. Wout, die meestal snel zijn woordje klaar heeft, verbreekt de stilte en reageert als eerste: 'Nee toch? Jij bent pas later bij ons gekomen.'

Ai. Jayden kijkt een beetje verward naar mij. Hij pakt mijn hand en wil een antwoord van mij. Wouts antwoord was niet bevredigend genoeg. 'Mam?'

Ik neem Jayden op schoot en leg zijn hand op mijn hart. 'Jij.... jij groeide niet in mijn buik. Mama Lieke is jouw buikmama, weet je nog? Maar je groeide wel bij mij. Bij papa en mij samen. Jij groeide in ons hart!' Ik weet niet of Jayden het begrepen heeft. Maar volgens mij voelde het goed. Twee armpjes om mijn nek. Een kruimelige aardappelkus op mijn wang.

Mijn hart voelt licht... en blij. 'Dank U God, voor dit wonderkind van U. En dat wij voor hem zorgen mogen... wat een zegen!'

Deel dit bericht ook via: