De beste opvoedtips - Mijn kind luistert niet

Ook wel eens aan tafel gezeten met je kinderen en het gevoel gehad dat je vooral tegen jezelf aan het praten was? ‘Ga eens recht zitten', ‘Prop niet alles zo in je mond', ‘Eet ook je groenten'.

En dan hebben we het nog niet over: ‘Hang je jas op', ‘Dek de tafel' en ‘Hou op met ruziemaken'. Toegegeven, kinderen krijgen veel boodschappen. En wij ouders zouden ook best wat vriendelijker kunnen zijn en het op een andere manier - als een vraag - kunnen verpakken. Maar ja, als die kinderen nou eens luisterden! Het is met stip de opvoedvraag: hoe krijg ik mijn kinderen zover dat ze naar me luisteren en me gehoorzamen?

"Niet-luisteren is een leeftijdsloos probleem", stelt psycholoog Martine Delfos. "De meeste mensen die naar iemand luisteren, wachten tot ze zelf weer kunnen vertellen; ze luisteren niet echt naar het verhaal van de ander. Laat staan hoe de meeste ouders naar het verhaal van hun kind luisteren. Maar dáár begint het mee: luister naar je kind, dát is de basis!"

Martine signaleert bij ouders twee reacties die het niet-luisteren van kinderen juist stimuleren: schreeuwen en te vaak herhalen. "Jonge kinderen tot zes jaar zijn vaak zo verdiept in hun spel dat ze hun ouders echt niet horen. Dat is geen onwil, het dringt gewoon niet tot ze door. Omdat het kind niet eens opkijkt, beginnen zijn ouders te schreeuwen. Dat is een heel slechte strategie. Schreeuwende mensen, of ze nu klein zijn of groot, worden niet serieus genomen. Je kunt beter naar het kind toe gaan, het zachtjes aanraken en dan rustig je vraag stellen. Ouders leren hun kinderen ook dat ze iets niet meteen hoeven te doen, want het wordt toch nog wel een paar keer herhaald. Dat herhalen is helemaal niet nodig. Als je echt contact maakt met je kind voordat je hem iets vraagt, bijvoorbeeld door hem aan te raken en erbij te zeggen: ‘Ik meen het, hoor!' is één keer zeggen genoeg. Door te schreeuwen en te herhalen leren ouders hun kinderen níet te luisteren."

Bij jonge kinderen is er overigens wel een periode die - als het om leren luisteren gaat - volgens Martine de allerbelangrijkste is: de koppigheidsfase. "Een kind tussen de 2,5 en 3,5 jaar oud vindt het grappig om te zien hoe druk zijn ouders zich maken om zijn gedrag. Het niet-luisteren is dan iets heel subtiels en beslist niet bedoeld om zijn ouders te pesten. Deze fase is zo wezenlijk, omdat het kind nu grenzen moet leren accepteren. Hier ligt de basis voor een gezonde luisterhouding. Al zullen ouders dat misschien niet altijd zo ervaren: in deze periode verloopt het proces van ‘grenzen leren accepteren' het soepelst. Pak je het nu niet op, dan wordt het later alleen maar lastiger. Het herstellen van fout aangeleerd gedrag is altijd moeilijker dan het meteen goed aanleren."

Inge Pauw - 2010

Deel dit bericht ook via:

Geplaatst door Inge Pauw op vrijdag 27 januari 2012 om 20:58