Lezerscolumn: Viergesprek

Elk jaar is er een viergesprek. Een gesprek met de pleegouders van je zoon Jayden, zijn voogd, hun pleegzorgwerker en jij met je vriendin. Een gesprek over Jayden, over de bezoekregeling, over alles wat erbij komt.

Meestal ben je er niet bij. Maar deze keer wel. Voor je vriendin. Alleen voor haar. Je hoeft geen koffie en laat je jas tot bovenaan dicht. Terwijl de temperatuur binnen behoorlijk is. Het voelt alsof je in de startblokken staat. 'Ik ben er wel, maar ik weet niet hoe lang. Ik ben hier voor haar, alleen voor haar'.

Daar zit je dan... Een jonge papa van vier kids. Aan alle kanten gefaald. Tenminste, dat voel je zo. Je eigen vader deed het vroeger al net zo slecht. En je had je nog wel zo stellig voorgenomen om het anders te doen. Je deed het ook anders. Maar niet goed genoeg... vond jeugdzorg.

Vanaf je twaalfde kreeg je van je vader al bier te drinken. 'Kom op joh, wees een kerel.' Natuurlijk... laat vader vooral trots op je zijn. Dat gevoel miste je toch al zo.

En nu zit je hier. Gefaald... net als vader. Nu zelf. Kapot door de alcohol. Kapot van verdriet.

En tegenover je de pleegouders. Opvoeders van je bloedeigen zoon. Even oud, misschien ietsje ouder dan jij. Zij kunnen het wel... zegt jeugdzorg. Wie zal het zeggen? Schijnheilige koppen hebben ze. En ze vertellen dat het zoooo goed gaat met jouw zoon. Natuurlijk gaat het super. Zij kunnen het. Bij jou ging het niet. Jij kon het niet. Je zakt dieper en dieper weg. Je voelt je bij elke lofzang op je zoon kleiner worden. Hij doet het zo geweldig. Zijn ontwikkeling gaat met sprongen vooruit. Je voelt je rot. En tekort geschoten... En je wilde het zo graag beter doen. Beter dan hem.

Plotseling gaat het niet meer. Gelukkig heb je je jas nog aan. En je hebt geen koffie aangenomen die nog opgedronken moet worden. Je kan zomaar weg... zonder hand. Zonder groet. Weg... op zoek naar...

...het kind in jezelf. Je huilt.

Deel dit bericht ook via:

Geplaatst door Esther van Lunteren op dinsdag 10 januari 2012 om 09:34